Ey Garip Bülbül

Ey garib bülbül diyârın kândedir Bir haber ver gülizârın kândedir Sen bu ilde kimseye yâr olmadın Var senin elbette yârin kândedir Arttı günden güne feryâdın senin Âh‐u efgân oldu mu’tâdın senin Aşk içinde kimdir üstâdın senin Bu senin sabr‐u karârın kândedir Bir enisin yok aceb hasrettesin Rahatı terk eyledin mihnettesin Gece gündüz bilmeyip hayrettesin Yâ senin leyl‐ü nehârın kândedir Ne göründü güle karşı gözüne Ne büründü baktığınca özüne Kimse mahrem olmadı hiç râzına Bilmediler şeh‐süvârın kândedir Gökte uçarken seni indirdiler Çâr‐ı unsur bendlerine urdular Nûr iken adın Niyâzî dediler Şol ezelki itibârın kândedir