Natı Peygamber

Ey vücûdu kâinâta bahşeden zevk u safâ Yani kim mebnî-i âlem sensin ey kân-ı vefâ “Rahmete’n-li’l-âlemîn” sensin sana olsun salât Ez-ezel âbâd-ı dünyâ tâ ilâ yevmi’l-cezâ Âb-ı lâ’linden alır ezhâr u esmâr lezzeti Boy verir anber güle reyhâne zülfünden sabâ Reng-i ruhsârın bezetmiş âlemi misl-i arûs Kays’ı Mecnûn eylemiş Leylâ’yı etmiş dil-rübâ Bir beşersin kim beşer âciz seni idrâkde Çünki sensin mazhar-ı mazmûn-ı remz-i “kul kefâ” “Yevme tublâ”da halâik cem‘ine sensin şefî Melce’-i âsî vü mücrim sensin ey sâhib-livâ Nâmını zikr ile Âdem oldu makbûl-ı ilâh Lutfunun muhtâcıdır hep enbiyâ ve evliyâ Kâm alır dergâhına yüz döndüren bî-çâreler Ben kara yüz de n’ola dergâhına olsam revâ Âsîdir çokdur günâhı bu Kemâlî hastenin Afv kıl cürmün, elim tut yâ Habîb-i Kibriyâ