Bakma Kabristan Sahaı Medhüşuna

Bakma kabristanın ancak saha-i medhuşuna, Dur da bir müddet kulak ver nale-i hamuşuna! Kalbi hiç benzer mi bak sima-yı heybet-püşuna? Kim ki dalmıştır hayatın seyl-i çuşa-çuşuna, Can atar, bir gün gelir, yorgun düşüp aguşuna! Ey mezaristan, ne alemsin, ne yüksek fıtratın! Sende pinhan en güzin evladı insaniyyetin; Senden istimdad eder feryadı ye’sin, haybetin. Bir yığın göz nurusun, yahud muhammer tıynetin, Ruh-i pakinden coşan gözyaşlarından milletin!