Mehlika Sultan

Mehlika Sultan’a âşık yedi genç Gece şehrin kapısından çıktı: Mehlika Sultan’a âşık yedi genç Kara sevdalı birer âşıktı. Bir hayâlet gibi dünya güzeli Girdiğinden beri rü’yâlarına; Hepsi meshûr, o muammâ güzeli Gittiler görmeye Kaf dağlarına. Hepsi, sırtında aba, günlerce Gittiler içleri hicranla dolu; Her günün ufkunu sardıkça gece Dediler: ”Belki bu son akşamdır” Bu emel gurbetinin yoktur ucu; Daimâ yollar uzar, kalp üzülür: Ömrü oldukça yürür her yolcu, Varmadan menzile bir yerde ölür. Mehlika’nın kara sevdalıları Vardılar çıkrığı yok bir kuyuya, Mehlika’nın kara sevdalıları Baktılar korkulu gözlerle suya. Gördüler: ”Aynada bir gizli cihân.. Ufku çepçevre ölüm servileri…..” Sandılar doğdu içinden bir ân O, uzun gözlü, uzun saçlı peri. Bu hâzin yolcuların en küçüğü Bir zaman baktı o viran kuyuya. Ve neden sonra gümüş bir yüzüğü Parmağından sıyırıp attı suya. Su çekilmiş gibi rü’yâ oldu!.. Erdiler yolculuğun son demine; Bir hayâl âlemi peydâ oldu Göçtüler hep o hayâl âlemine. Mehlika Sultan’a âşık yedi genç Seneler geçti, henüz gelmediler; Mehlika Sultan’a âşık yedi genç Oradan gelmeyecekmiş dediler!..