Bir Zamanlar

Bir zamanlar biz de millet, hem nasıl milletmişiz: Gelmişiz, dünyaya milliyet nedir öğretmişiz! Kapkaranlıkken bütün afakı insaniyyetin, Nur olup fışkırmışız tâ sinesinden zulmetin, Yarmışız edvâr-ı fetretten kalan yeldaları; Fikr-i ferda doğmadan yağdırmışız ferdaları! Öyle ferdalar ki: Kaldırmış serapa âlemi; Dideler bir cavidani fecrin olmuş mahremi. Yirmi beş yıl, yirmi beş bin yıl kadar feyyaz imiş! Bak ne ani bir tekâmül! Bak ki: Hala mündehiş Yâd-ı fevka’l-ı i’tiyadından onun tarihler; Görmemiş benzer o müdhiş seyre, hem görmez beşer, Bir taraftan dinimiz, ahlakımız, irfanımız; Bir taraftan seyfe makrun adlimiz, ihsanımız; Yükselip akvamı almış fevc fevc ağuşuna; Hepsi dalmış vahdetin aheng-i cuşucuşuna, **** Emr-i bil ma’ruf imiş ihvan-ı İslam’ın işi; Nehy edermiş, bir fenalık görse, kardeş kardeşi. Kimse haksızlıktan etmezmiş tegafül ihtiyar; Ferde raci’ sadmeden efrad olurmuş lerzedar. Biz, neyiz? Seyreyle artık; bir de fikr et, neymişiz? Din de kürkün aynı olmuş: Ters çevirmiş giymişiz! Nehy-i ma’rûf emr-i münkerdir gezen meydanda bak! En metîn ahlâkımız, yâhud, görüp aldırmamak! Yıktı bin mel’un kalem nâmûsu, bizler uymadık; “Susmak evlâdır” deyip sustuk… Sanırsın duymadık! Kustu, bin murdar ağız Şer’in bütün ahkâmına; Âh! Bir ses bâri yükselseydi nefret nâmına! Altı yüz bin can gider; milyonla îmân eksilir; Kimseler görmez! Gören sersem de Allah’tan bilir! Sonra, şâyet şahsının incinse, hattâ, bir tüyü: Yer yıkılmış zanneder seyr eyleyen gümbürtüyü! Kırkın aylıktan biraz, yâhud geciksin vermeyin; Fodla çiy kalsın, “pilav bitmiş” deyin, göstermeyin; Fes, külâh, kalpak, sarık vermiş bakarsın el ele; Mi’delerden fışkırır tâ Arş’a aç bir velvele! Ortalık altüst olurken ses çıkarmazdım, hani, Öyle bir dernekte seyret gel de artık sen beni! Göster, Allah’ım, bu millet kurtulur, tek mu’cize: Bir “utanmak hissi” ver gâib hazînenden bize!