Allah Vekil

Yunûsî garib-i miskin Miskinlere Allah vekil Olur, isen sen de düşkün Düşkünlere Allah vekil Aldı Allah aklım baştan Yok haberim gözden kaştan Dâhî oldum işten güçten Şaşkınlara Allah vekil Kapılmışım aşk seline Sel götürmüş dost iline Dostlar şaşkın hallerine Taşkınlara Allah vekil Aşk ateşi beni yaktı Yanınca ben benden çıktı Ben yanarken feryat etti Pişkinlere Allah vekil Hakk yolunda bendir perde Benlik olan gönül mürde Ben ben deyip düşme derde Bensizlere Allah vekil Ölmeden ölümü tattım Namus ar-ı yele kattım Dil ile sözü bıraktım Dilsizlere Allah vekil Güçsüzüm tâkatsizim bak Gücüm tâkatim aldı Hakk El ayağın mecâli yok Elsizlere Allah vekil Dendi bana ‘ben’i bırak Öldüm oldu diyetim Hakk Öldürdü de diriltti bak Ölenlere Allah vekil Vallahi Hakk’ı söyledim Canım Hakk’a bezleyledim Anlayana remzeyledim Cansızlara Allah vekil Özlere çevirin yüzü Bilin budur işin özü Kulun değil Hakk’ın sözü Hakk sözlere Allah vekil Yunûsî kurtuldu ben’den Aldı haber erenlerden Eder nushu sevdiğinden Sevenlere Allah vekil