Bastı Beni Bağrına

Bastı beni bağrına Himmet edip de gitti Giderken şöyle baktı Nazarı cana yetti Dâim hûbb ile süzdüm Peşinde aşkla gezdim Ondaki sırrı sezdim Gönlüme irfân ekti Hallerin görmediler Görüp de sevmediler Kıymetin bilmediler Eşi bulunmaz tek’ti Muhabbet ile baktım Hallerini hep tarttım Canlı Kur’ân seyrettim Ne güzel bir örnekti Allah’ında yok olmuş Sadece ismi kalmış Her hâli nûra dönmüş Âdetâ bir melekti Nefisle barışmamış Günâha bulaşmamış Gafletle dolaşmamış Sanki saf bir bebekti Boşamıştı dünyâ’yı Özlemişti ukbâyı Mal-ı mülkü olmadı Miras birkaç gömlekti Yaşayan ölü idi Hikmetler gölü idi Hakk’ın bülbülü idi Azmi Hakk’a dönmekti Gönlü hep câmideydi Ahlakı hâmideydi Bütün azmi gayreti Medine’de ölmekti Yolu Nakşî yoluydu Hakk aşkıyla doluydu Gönlündeki sevdâsı Cemâl’ini görmekti Sevgiden hiç bıkmadı Hakk’tan gayra bakmadı Gönül kırıp yıkmadı İşi dâim sevmekti Yunûsî O’nu sevdi Hallerine özendi Ahlâkıyla bezendi Bence O aşk demekti