Süleyman Şahintürk
Ben Aşkın Hamurunu
visibility
19 Okunma
Ben aşkın hamurunu yoğru yoğur özedim
Sen dünyâyı bezerken ben gönlümü bezedim
Gece salâtta kâim sıcak günlerde sâim
Çektim tevhidi dâim îmân’ı tâzeledim
Aşkın mey’ini içtim dünyâ hazzını geçtim
Dünyânın nîmetinden sanmayın ha mezedim
Nefsimi bilince vaş kuru idim oldum yaş
Ayaktım yaptılar baş çoban olup lez’edim
Meyledince ben yâre oldum miskin âvâre
Başladı dostlar zâre attılar taş lezedim
Dost sevdiğin öldürür odu aşka yandırır
Kötü adla andırır hikmetin çözemedim
Hele bakın dostlarım derdi aşka tutuldum
Çok taşlanıp itildim lâkin aşktan bezmedim
Nasip olmuş tâ ezel almış gönlümü güzel
Gönlüm alan güzeli görmeyi çok özledim
Yunûsî miskin coştum dostun yolunda koştum
Sâkindim coşup taştım gönlümü cezbeledim