Erince Nazar Cana

Erince nazar cana Aşkımızı dindirdi Varınca huzuruna Aşk atına bindirdi Baktı gözüme yaktı Gönlüme sevdâ aktı Allah dey nâra çıktı Od’u aşka yandırdı Beni salıp sevdâya Âşık edip Mevlâ’ya Bırakarak deryâya Bahr-i aşka daldırdı Takvây gıda ettirdi Aşkın edâ ettirdi Canı fedâ ettirdi Resmi cismi sildirdi Hiç ile tanıştırdı Yokluğa alıştırdı Aşk ile karıştırdı Aşkı nefse sindirdi Benimden “ben”i alıp Enâniyetten soyup Beni benliksiz koyup Yükseklerden indirdi Oldum fedâ uğruna Sevip bastı bağrına Takdîm etti dostuna Beni dâim güldürdü Guşuma sır eyledi Hiç edip hep eyledi Beni bana gösterip Kim idiğim bildirdi Yazacaktım daha çok Diyecektim enel Hakk Diyerek oğlum bırak Deyip cezbey dindirdi Cezbe ile dolmuşam Fenâfişşeyh olmuşam Dostu O’nda görmüşem “Ben”i bende öldürdü Yunûsî avar gezdim Sırrı hikmet’i sezdim Bu gün bir başka yazdım Mevlâm böyle gönderdi