Hüdanın Sun'una Ayine Alem

Hüdânın sun’una âyine âlem Düşüptür sâniin mir’âtı Âdem Odur Âddm ki nefsin tanımıştır Oluptur Hızr-ü İlyâs ile hemdem Eğer râî eğer mer’i ve mir’ât Kamunun aslıdır Âdemdeki dem Nefestir bahr-ı zât ancak hurûfu Anın emvâcı bil ol şad-ü hurrem Gör imdi bahr-ı kândan bunca emvâc Olur zâhir gider yine kalurem Bu âlem de bahirdir hem mevâlid Anın emvâcıdır şek ile demem Hezârân mevci bir anda yoğ edip Eder emsâlini tecdid demâdem Aceb misli demek gayri demek mi Yahut ayni mi, yâ cem’imi desem Bilen ayn-ü bilmiyen gayr demek Budur şâfî cevap Vallâh-ü â’lem Özü evvelkidir sûretle dürür gayr Ki yani can odur terkib o demem Ki zirâ can bir oldu çok sûret Budur kavl-i muhakkik hem müsellem Disen niçün bilinmez hâl-i ûlâ Çün oldur sonra niçin der ki bilmem Tegayyürden bilinmezlik zuhûru O birlikten dürür dediği bilsem Niceyse neş’e-i ulâda gönlü O zevki arzular Sânî de bîkem Taleb evvelki zevkî hükm-i candır Cehl terkibinin hükmü ol epsem Kamû bir noktadır ilm ancak ey dost Çoğaldıkça dolar kalbe hem-u gam Niyâzî taht-ı bâ-da nokta oldu Ali’nin sırrına olalı mâhrem