Mesnevii Manevi

Bir kitâb-ı pür şifâ; Mesnevî-i Mânevî… Câna, rûha bin safâ; Mesnevî-i Mânevî… Ney mi inleyen o ses? Bir sabâ mı her nefes? Aşka çevrilen heves, Mesnevî-i Mânevî… Bir lisan ki kalbe der: «Kalma böyle derbeder!» Meşki, aşka kalbeder, Mesnevî-i Mânevî… Son gecem sabâh olur, akla intibâh olur, Gönle inşirâh olur Mesnevî-i Mânevî… Ârifâne coşkudur, âşıkāne korkudur, Sâdıkānın ufkudur, Mesnevî-i Mânevî… Sanma bir hikâyedir, hisse-mende pâyedir, Aşk-ı bî-nihâyedir, Mesnevî-i Mânevî… Sanma şâirin sözü, Hak kelâmının özü, Arş’a baktırır gözü, Mesnevî-i Mânevî… Lâle, gül.. çeşit çeşit, onda müjde, aşk, ümit… Yirmi altı bin beyit, Mesnevî-i Mânevî… Türk, Acem, Arap, Moğol… Ders verir cihanşümul, Garbı fetheden okul… Mesnevî-i Mânevî… Bin hayâle sahnedir, nazm için defînedir, Öğretir şiir nedir, Mesnevî-i Mânevî… Bir mesel bu kâinat, âhiret asıl hayat, Yâre açtırır kanat, Mesnevî-i Mânevî… Rûhu nefs esîr eder; aklı, kör vezîr eder, Nefsi yerle bir eder, Mesnevî-i Mânevî… Cüz’ü külle kat gönül, mâsivâyı at gönül, Çölde bir Fırat, gönül; Mesnevî-i Mânevî… Tâbir ilmi Yûsuf’un, onda, şerh olur derun, Bâğıdır tasavvufun Mesnevî-i Mânevî… Toprak ol da sen gönül, sende açsın onca gül, Beslesin gürül gürül Mesnevî-i Mânevî… Dinle nâyı Tâliyâ! zâd-ı râh-ı asfiyâ, Yâd-ı Şâh-ı Evliyâ, Mesnevî-i Mânevî…