Nebiler Serverinin Himmeti Balasını Aldım

Nebiler serverinin himmet-i bâlâsını aldım, Ki bir gece menâmımda rical meydanına geldim! Hisabsız pehlivanlarla dolu meydanı görücek, Büyük olmağla kâmetleri hayran olub kaldım! Kayış kisvetli baş açık ayak yalın dolanırlar, Mehâbetli şecâetli kamusuna nazar kıldım! Biri dedi bana kim, gel senin ile görüşelim, Dedim, ben bir zaif aciz hakirim, sararıp soldum! Ne haddim var senin ile der iken güreşmeye Sarıldı bana ol, ben de tutub ânı yere çaldım! Kamusu dediler böyle tutuşup cemlesin yıkdım, Aceb sır bu diye fikreyleyib dehşet ile doldum! Resûl-u muhterem bir köşede oturmuş bakar bize, O meydan sahibi ol olduğun fehmeyleyib bildim! Uyanıb uykudan al dem Hüda’ya hamd ü şükrettim, Zelil nâçâr kul iken kuvvet-i kudsiyye buldum! Habibine salât ile selâm hem âline ettim, Hem onun himmetiyle dâimâ ağlar iken güldüm! Demiş Mevlâm ki, Kuddûsî’de yok ise de istidât, O miskin bendeme fadlım ile ben destgîr oldum!