Nidem Ben Bu Gönül

N’idem ben bu gönül ile benim ile bile durmaz Ma’şûk yüzün gördü meger öğütleyip ögün dermez Tanrı için ey uslular gönlüm bana alıverin Vardi bilişdi dost ile geri bana boyun vermez Bunun gibi gönül ile nice dirlik edebilem Biraktı yabana beni bir gün gelip halim sormaz Gönlüm bana yoldaş iken zühd ü ta’ât kılar idim Yıkıldı bu tertiblerim gönülsüzüm elim ermez Gönül içeri dost ile ben kapıda feryâd u zâr Bin yil zâr kılar isem hâlin nedir diye sormaz Aydır isem eyâ gönül hani farîza ya sünnet Aydır ki yok teşviş yeme bu seviye amel ermez İnileyin aydırısam gel boynunda borç kalmasın Kakır-söğer buşar bana aydır ki ey Hakk’ı görmez Ağız ağızdan kutludur ola ki sözünüz tuta Ben yüz bin kez söylerisem sözüm kulağına girmez Gönlüm dahi cânım dahi el bir etti şol ikisi Yüz bin Yunus’dan feragat dost yüzünden gözün rmaz