Şol Gafili Dervişlerin

Şol gâfil-i dervişlerin gâyesi güzel rüyâdır Başta sarık eğninde şal zannetme meyli Hû’yadır Sarar şalı derviş gûyâ mânâ’yı zanneder rüyâ Lik fersahça uzak Hû’ya amelleri tüm riyâdır Meşrepleri pek hafiftir hiç de söz denmez nahiftir Kalbi katı dış latiftir gönlündeki mâsiva’dır Mânâ sandığı hayal düş zannetmeyin görür o şaş Verir gösteriş için aş azap bunlara revâdır Hakîkati eder inkâr olur hikmetlere münker Bahsetse de dervişlikten bilin o ehli hevâdır Kandırıyor hep sözleri çün hikmet görmez gözleri Devşirmedir tüm sözleri sözü şeytânî nevâdır Koşar koşturur boşuna övsen gider pek hoşuna Gelmiş de kırkbeş yaşına yazık emekler hebâdır Girmedi gönlüne hilim zanneder cehlini ilim Bilsen kâr-ı kesbi zulüm düşünmez aslı serâdır Eyâ dervişim diyenler riyâyla cübbe giyenler Duysun beni duymayanlar takvâ dervişe sezâdır Sözüm size uyanın hey ben görmedim böyle bir şey İçmişsiniz gaflet-i mey tevhit tarîk-i rehâdır Yunûsî’yim yandı özüm bak hikmetle pişti özüm İlhâmla denen her vezin dertli kalplere devâdır