Yurdum Yuvam Değil İken

Yurdum yuvam değil iken düşürdü kader bu ile Eşim dostum dediklerim düşürdüler dilden dile Dost bağında biter iken bülbül gibi öter iken Bulamadım kendime yar dertli kardeş hâlim bile Derdim ile kardeş oldum hâlim ile haldeş oldum Yârim ile yoldaş oldum bu dem daha gelmez ele Sevdiceğim baktı bana miskin adın taktı bana Aşk lebini attı cana gâm-ı gussa verdim yele Kendim dâhi bilmez oldum gayrıları sevmez oldum Yârin aşkı ile doldum dostu yâdı attım sele Miskinlikte adım çıktı eşim dostum benden bıktı Kahır ile çekip gitti bir nicedir çektim çile Bülbül olup güle kondum gülün derdi ile yandım Aşkın ateşine bandım yana yana döndüm küle Seherlerde gül dalında Mûsâ gibi Tur dağında Aşkı muhabbet bağında ben derdimi açtım güle Nice nice dağlar aştım Erenler yanına koştum Kendim gibi bir miskini bulamadım yolda bile İnceliben zarifleştim ben bu yolda ârifleştim Ben kendime hulle biçtim kalın dedim dâhi tüle Yunûsîy dertlidir başım derttir benim tek yoldaşım Dert oldu ekmeği aşım bülbül gibi öt tüm güle