Ben Dost Hevasına Düştüm

Ben dost hevâsına düşdüm özge hevâ neme gerek Başımda dost sevdâsı var gayrı sevdâ neme gerek Ey zâhid-i dünyâ-perest var zühdünü ‘arz eyleme Ben ‘âşık-ı şûrîdeyem zerk u riyâ neme gerek Ben dost yolunda nakdimi oynayuban ütdürmüşem Çün gitdi küllî varlığım havf u recâ neme gerek Ben lâubâli giderim iki cihânı n’iderim Meylim yok sekiz uçmağa pes mâsivâ neme gerek Ben mest-i ezel gelmişem ben tâ ebed mest giderem Hiç ayılmaz esrikliğim zühd ü takvâ neme gerek Ben dost ile peymânımı Elest’den ön berkitmişem Ben dostu ‘ayân görmüşem hayâl rüyâ neme gerek Ben uykumu fikr etmezem düş görüp ta‘bîr etmezem Ben gelmezem ben gitmezem fenâ bekâ neme gerek Gerçi sûretde insânam ben sultân-ı ins ü cânam Ben fâriğ-i dü cihânam işbu gavgâ neme gerek Ben Eşrefoğlu Rûmî’yem hem bâkîyem hem kadîmem Ben ol mürğ-ı lâhûtiyem arz u semâ neme gerek