Rahi Mevlada

Râh-i Mevlâda her kim aşk ile cismini cân eyler Gönül mürği gibi pervâz edip tayy-ı mekân eyler Gezen Hak gezdiren Hak, söyleyen Hak söyleten Hak’dır Velî ârifleri kendine kendi tercümân eyler Bana ketm-i me’âni emrin eyler Hazret-i Cânân Yine ketm etmeyip esrârını kendi ayân eyler Zehî dildâr-i dâver yere göğe sığmayan dilber Benim gönlümde dâim seyr-i gülzâr-ı cinân eyler Bu gönlüm tâ ezel ol pâdişâhın taht gâhıdır Niçün dil-mürdeler ol dil-nişîni lâ mekân eyler Sehâb-ı cism içinde gizlenip ol neyyir-i â’zâm Yine her zerreden yüz gösterip hüsnün nihân eyler Kemâl-i hikmetin sûretde tahrîr eyleyen Müştâk Velî ma’nâda hep kendi yazar kendi beyân eyler