Dem Be Dem Gönlüm

Dem-be-dem gönlüm hevâ-yı menzil-i cânân ider İrişir ol oraya her kim ki terk-i cân ider Geçmeden cân u cihândan isteme yâra visâl Terk-i kâm itmek gerek her kim anı urman ider Nicesi ister visâlini anın her bu’l-heves Evvel adımda çü dilber ‘âşıkın kurbân ider Gelmedin dir gelmesem gelsem revân sürer beni Bâz-gûn işlerle huyi âdemi hayrân ider Subh-deın kerrûbîler işitdim iderler hurûş Kudsîler gûyiyâ Hayâlî şi’rine idmân ider