Gönül Aşkdan Gına Buldu

Gönül ‘aşkdan gınâ buldu Geçüp dünyâ vü ‘ukbâdan Fenâdan son fenâ buldu Geçüp sevdâ-yı ‘ukbâdan Ne meyl-i kıyl ü kâl eyler Ne meyl-i kesb-i hâl eyler Ne ‘azm-i yâr visâl eyler Arındı cümle sevdâdan Geçüp evrâd u ezkârı Geçüp ebyât u eş’ârı Geçüp envâr u esrârı Halâs oldı mu’ammâdan Eliyle kendini tutdu Bu ‘aşkın bahrına atdı Tamâm gark oluban gitdi Eser kalmadı isnâdan Ne söyler dilde ‘aşk söyler Ne yaylar cânda ‘aşk yaylar Ne boylar sırda ‘aşk boylar Bu esmâ-yı müsemmâdan ‘Acebdir bu ‘aşkın hâli Gâh gama uğradır yolu Gâhi bülbül eyler dili Okur dersin tecellâdan Gehî kılar yavlak fakîr Bîçâre vü hôr u hakîr Gehî olur Dost ile bir Görünür hoş tesellâdan Geh eyler Havvâ vü Âdem Girüp cennetde nûran dem Ki olmaya gussa vü gam Olup sâfî musaffâdan Yedirir gâhî bir dâne Olup dergâhda bîgâne Atarlar berr-i yabâne Döker göz yaşı huznâdan Nübüvvetde ider gâh Nûh Düzüp gemi olur meşrûh Ki dîni kılanı mensûh Ki gark eyleye deryâdan Sinân Ümmî yürü sen var Bu râzı eyleme izhâr Bu tevhîde düşen ey yâr Okur bu dersi ihfâdan Ümmi Sinan