Mecnunı Rahi Aşkam

Mecnûn-ı râh-i ‘aşkam bilmem ‘akıl ne şeydir Bir meyden olmuşam mest âyâ o mey ne meydir ‘Aşk ile Hayyu Hû’ya ‘âid-durur zamîrim Esmâ vü fi’l-i ‘âlem yanımda hây u heydir Bir dem idi ki kalbim elvâh-ı ‘akl okurdu Dest-i tehayyür ile ol nâme şimdi taydır Za’f u nezâfet ile cismim hayâl olupdur Zann eylerim ki anı hâke fütâde feydir Hayretdeyem özümden yâ Rab ne turfe şeydir Kim şekl-i âdemîde ne mürde vü ne haydır Bir dem hurûş u pür-gam bir dem hâmûş u bî-dem Gûyâ ten-i nizârım neyzen elinde neydir Geh geh dalâlet ile nefsim yolun yitirir Gâhi hidâyet ile bir merd-i nîk-peydir Gerçi sözün Rusûhî pür-sûz u bâ-şererdir Ammâ ‘aceb ki halka bârid gelir çü deydir Manası= Aşk yolunun delisiyim, akıl nedir bilmiyorum. Öyle bir şarapla sarhoşum ki o şarap nasıl bir şey bilmem. Gönlüm Allah’a aşk ile öyle bağlı ki katımda dünyânın hiç bir kıymeti yokdur. Gerek ilim gerek fiil bu âleme âid ne varsa hepsi boş geliyor. Kalbim bir vakitler akıl levhalarını okurdu yani ilimle, dersle, kitapla meşgûl idim. Fakat şimdi aşkın verdiği hâl hepsini unutturdu, bütün o yazılar, kitaplar, ilimler silindi gitdi. Zayıflıkdan, incelmekden bedenim o hâle geldi ki, sanki toprağa düşen bir gölge. Yâ Rabbi kendime hayret ediyorum, ne acâib şey, insan şeklindeyim ama ne ölüyüm ne diri. Bir ân gelir coşkulu ve gamla doluyum, bir ân gelir sessiz ve nefessiz olurum. Zayıf bedenim sanki bir neyzen elindeki neydir. Zaman zaman nefsim yolunu şaşırır, bazı zaman da hidâyet üzre giden bir er olurum Sözüm gâyet yakıcı ve ateş saçıyor olsa da şaşılacak işdir ki halka soğuk gelir çünkü kışdır.