Sır Hüması

Sır hümâsı pervâz edüp sırrullaha erdi yine Mehabbeti niyâz edüp ‘aşkullaha erdi yine Hakîkatin nihâyeti neydüğünü bilmek içün Kodu cânı ‘aklı gönlü ‘ilmullaha erdi yine Ma’rifetin lübbüdür bu kâmil insân gıdâsıdır Anlar isen mu’ammâyı sarfullaha erdi yine Her kemâlim lezzetinin hakîkatin anda bulup Terk edüp gayrı varlığı keşfullaha erdi yine Nûr-ı siyâhın neydüğün anlayanadır sözümüz ‘İzzim celâlim dediği zıllullaha erdi yine Dilimdeki ism-i zâtın müsemmâsıdur gördüğüm Be vallahi inanırsan hüvallaha erdi yine Ben bu sırrı söylemekden söylemesem hoş yeğ idi İhtiyârım elde değil mahvullaha erdi yine Ser gözüyle görenlere çok değildir sözüm benim Aydan günden ‘ayân oldu sırrullaha erdi yine Zât-ı hakâyık dediğim hakîkatin esfelidir Sırdan öte sır denilen kenzullaha erdi yine Nûr-ı ‘amâ menziline konup göçen ‘ayân bilir Görmeyene gümân gelir nûrullaha erdi yine Ümmî Sinân eydür bu sır vuslatının pertevidir Söylediğim ‘aceblemen vaslullaha erdi yine Ümmi Sinan