Bahri Hayrete Salar

Bahr-i hayrete salar güneşleri hâlın senin Gönlüm eyler nehr-i nûr dolunca hayâlin senin Ey kerem-pîşe niyâzdârın yüzü yerlerdedir Levhâ-i sadrımda sâbit nakş-ı eşkâlin senin Olmuş oldu ey dirîğ nâmım mekālinden berî Kim görübdür menden özge böyle bir hâlin seni Akl ile aşkı beraber al da gel fermân ise Kimde cem’ olduysa göster emr-i muhâlin senin Zevk-ı dil zâil olunca rûh hayâtından düşer Bu hayâtımın hayatı nûr-i dil mâlin senin Bir göreydi gözlerim ebrû-kemânın tâkını Âl ile elden alaydı vârımı âlın senin LUTFÎ-tek var mı aceb bir kâʻbe-i kûyinde yâ Dest-beste gönlü haste hâk-i niʻâlin senin