Erince

Ahvâl‐i serencâmım bu sâ’ate erince Demem sana icmâlin tâ gâyete erince Biz beş er idik çıkdık bir demde yola girdik Kırk yılda Pîr’e erdik bu sohbete erince Her yanaya çalındık çok adları takındık Dört tekbîri bir kıldık ta kâmete erince Çün kâmet alıp durduk dîvânına el bağlı Vechini ‘ayân gördük bu hayrete erince Tâ’at bu imiş ancak râhat bu imiş ancak ‘İzzet bu imiş ancak bu hizmete erince Kesret idi bir oldu sûret idi sır oldu Zulmet idi nûr oldu bu âyete erince Çün cân ile bir idik ebdân ile dağıldık Âhir ki deme erdik bu vahdete erince Bin dört yüz kanat açdım altı yüz dahi koşdum Tâ on beşe dek uçdum bu hâlete erince Dünyâyı n’ider ‘âşık ukbâyı n’ider sâdık Mısrî ola gör ayık sen vuslata erince